افزایش خطر بیماریهای پوستی و آلرژی در ارتباط با موش
افزایش خطر بیماریهای پوستی و آلرژی در ارتباط با موش
مقدمه
همچنین بهتر است به صورت دورهای مکانهایی مثل زیر مبل، فرشهای ضخیم، سبد خواب حیوانات و گوشههای تاریک خانه بررسی و تمیز شوند. موشها یکی از موفقترین گونههای جانوری از نظر سازگاری با محیط انسان هستند و تقریباً در همه شهرها، خانهها، انبارها، مزارع و سیستمهای فاضلاب زندگی میکنند. این زندگی ناخواسته کنار موشها باعث شده که انسان با مواد، میکروبها و آلودگیهایی روبرو شود که برای سلامت پوست و سیستم ایمنی بدن خطرناک است.
برخلاف تصور عمومی که تنها بر نقش موشها در انتقال بیماریهای خطرناکی مثل طاعون تأکید میکند، تماس غیرمستقیم با موشها میتواند باعث افزایش اختلالات پوستی و آلرژیک شود؛ اختلالهایی که در نگاه اول کمتر جدی به نظر میرسند، اما میتوانند طولانیمدت و مزمن باشند.
بیماریهای پوستی ناشی از موشها
پوست، نخستین خط دفاعی بدن انسان در مواجهه با میکروبها و مواد آلاینده محسوب میشود. آلودگیهایی که موشها ایجاد میکنند، میتوانند این دیوار دفاعی را ضعیف کنند و بیماریهای پوستی بیاورند. این بیماریها به سه نوع اصلی دستهبندی میشوند: بیماریهای عفونی، بیماریهای التهابی و بیماریهای آلرژیک.
بیماریهای پوستی عفونی
خیلی از باکتریها و قارچها از تماس با موش، ادرار و مدفوع آن به پوست انسان منتقل میشوند. مهمترین آنها شامل موارد زیر است:
- عفونتهای باکتریایی
استافیلوکوک و استرپتوکوک از رایجترین باکتریهای منتقل شدهاند. تماس با آنها ممکن است باعث: ۱. جوشهای چرکی، ۲. زخمهای پوستی که سخت درمان میشوند، ۳. فولیکولیت (التهاب ریشه مو) و ۴. در حالت شدید، سلولیت یا التهاب بافت زیر پوست شود. این بیماریها با آنتیبیوتیک قابل کنترل هستند، اما در جاهای آلوده به موش بیشتر دیده میشوند و ممکن است برگردند.
- بیماریهای قارچی
موشها ناقل قارچهایی هستند که میتوانند باعث درماتوفیتوز شوند؛ بیماریای که به «قارچ پوستی» یا «کچلی» مشهور است. این قارچها معمولاً باعث: پوستهریزی، قرمزی، خارش شدید در نواحی مختلف پوست میشوند. عامل اصلی انتقال، تماس با فضولات یا حتی هوای آلوده به ذرات قارچی است.
بیماریهای پوستی التهابی
ترشحات بدن موشها، از جمله ادرار، بزاق و چربی پوست، حاوی موادی هستند که میتوانند واکنشهای التهابی را تحریک کنند. در این موارد التهابی، ضرورتی برای وجود عفونت نیست، اما پوست در پاسخ به محرکها، دچار قرمزی و ورم میگردد. درماتیت تماسی تحریککننده، یکی از مهمترین اختلالاتی است که در این زمینه مطرح میشود.
بیشتر افرادی که در محیطهای آلوده زندگی یا کار میکنند، در معرض ابتلا به این بیماری هستند. مثل کارکنان انبارها، کارگاههای بازیافت، کسانی که در فاضلاب کار میکنند و حتی افرادی که حیوانات خانگی دارند و حیوانشان با موشها در تماس بوده.
آلرژیهای پوستی ناشی از تماس با موش
آلرژی، نوعی پاسخ افراطی و اغراقشده از سوی سیستم ایمنی بدن محسوب میشود. موشها با بیرون دادن پروتئینهایی در بزاق، ادرار و پوستههای بدنشان، میتوانند باعث ایجاد حساسیت پوستی شوند. احتمال بروز این واکنشها در افرادی که از قبل سابقه آلرژی دارند، بالاتر است.
نشانههای آلرژی پوستی:
-
خارش بیش از حد،
-
کهیرهای روی پوست،
-
خشکی و پوستهپوسته شدن پوست
-
لکه های قرمزی که به صورت نامنظم روی سطح بدن دیده میشوند.
نکته قابل توجه این است که ممکن است فرد حتی بدون تماس مستقیم با موش، واکنش آلرژیک نشان دهد. انتقال ذرات آلرژن از طریق هوا به لباس، فرش یا تنفس امکانپذیر است و حتی میتواند از طریق دستگاه تنفسی، منجر به واکنشهای پوستی شود. مشاهده این امر، تأیید میکند که آلرژنهای موش دارای وزن اندک و دوام زیاد هستند.
کاربرد مواد شیمیایی برای دور کردن موش
کنترل حضور موشها اغلب از طریق به کارگیری مواد شیمیایی دفعکننده و انواع سموم محقق میشود. تماس یا نفس کشیدن این مواد هم میتواند حساسیت پوستی، خشکی شدید پوست، سوختگی شیمیایی و در شرایط سخت، آسیبهای طولانیمدت پوستی ایجاد کند. بسیاری از این سموم حاوی ترکیباتی مانند فسفیدها، کلر و ترکیبات آروماتیک هستند که حتی بدون تماس با موش نیز مشکلات پوستی ایجاد میکنند. در واقع، آسیب به پوست تنها توسط خود موش ایجاد نمیشود، بلکه از طریق روشهای به کار گرفته شده برای دفع آن نیز به وجود میآید.
چرا تماس با موش خطر را افزایش میدهد؟
ارتباط انسان با موشها اغلب به صورت ناخواسته رخ میدهد، اما دامنه گستردهای دارد. موشها سریعاً زیاد میشوند و در محیطهای آلوده هستند. اینها مهمترین چیزهایی هستند که باعث افزایش خطر میشوند:
-
تماس زیاد و غیرمستقیم با فضولات موش: در کف آشپزخانه، انبار، فاضلاب و حتی روی دیوارها و کابینتها.
-
ذرات خیلی کوچک مواد حساسیتزا: به آسانی در هوا پخش میشوند و باعث حساسیت تنفسی و پوستی میگردند.
-
کوچک بودن جثه و مخفیکاری: باعث میشود حضور موشها دیرتر معلوم شود و آلودگی بیشتر شود.
-
انتقال عوامل بیماریزا از فاضلاب، زباله و خاک: این محلها، انبار بزرگی از عوامل عفونی هستند.
علامتهای اولیهای که وجود موش را نشان میدهد
برای اینکه از انتقال عوامل حساسیتزا و عفونی پوست جلوگیری شود، باید به علامتهای وجود موش دقت کرد. علائم حضور موش شامل مدفوع کوچک سیاهرنگ، شنیدن صدای خراشیدن یا جنبش در دیوارها، استشمام بوی تند ادرار و ایجاد سوراخ در بستههای خوراکی است. فهمیدن این نشانهها کمک میکند تا قبل از گسترش آلودگی، محیط تمیز و ضدعفونی شود.
به کار بردن روشهای علمی و کمخطر مثل تلههای مکانیکی، دور کردن طبیعی موش با گیاهان خوشبو و تمیز کردن منظم محیط، خیلی بهتر از استفاده زیاد از سمها است. کمترین بیدقتی، آلودگی را به سیستم ایمنی و پوست آدم میرساند.
قویترین سم موش
سم موش کش کاپوت :
سریع اثر میگذارد و خانه را از موشها و آلودگی دور نگه میدارد
سم موش کش فستربلاکس:
فرمول قوی این سم باعث میشود موشها زودتر از بین بروند و فضا پاک بماند.
